→ مثنویاتحزین لاهیجی
حزین لاهیجی
ودیعة البدیعه
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
بخش ۱ - مثنوی ودیعهٔ البدیعه که حزین آن را به تقلید از حدیقهٔ سنایی در هفتاد سالگی سروده استکلّ ما فی الوجود لیس سواه←بخش ۲ای رخت در نقاب اسمایی←بخش ۳جبهه با سجده داشت عهد درست←بخش ۴آنکه بعد از نبی، وصیّ و ولی ست←بخش ۵چون ز من پیش، خواجهٔ عارف←بخش ۶حق ز ادراک خلق مستور است←بخش ۷ﭼﻮﻥ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﺪ←بخش ۸بر حقایق در وجود گشود←بخش ۹صورت از عارض است بر مرآت←بخش ۱۰هستی بر مقیدات از حق←بخش ۱۱گر به هستی نظر کند عارف←بخش ۱۲بسته بودم زبان ولی ناچار←بخش ۱۳می نیارد عدم شود موجود←بخش ۱۴هر حقیقت که برگشود جمال←بخش ۱۵در مراتب اصول موجودات←بخش ۱۶هستی از غیب خویش و از اطلاق←بخش ۱۷پس نماید عروج را آهنگ←بخش ۱۸نور ارواح و عالم اجساد←بخش ۱۹ای خدای بلندی و پستی←بخش ۲۰عارفان چون دم از لقا زده اند←بخش ۲۱هر که خواهد در انفس و آفاق←بخش ۲۲اشرف و احسن صحف، قرآن←بخش ۲۳فی الوجود الّذی هو المالک←بخش ۲۴در بدایت چو سر بود نشآت←بخش ۲۵گفته یزدان سه فرقه است بشر←بخش ۲۶سرور آگهان هر دو سرا←بخش ۲۷هرچه ادراک آن حواس کند←بخش ۲۸غفلت از خویش داشت بی خبرت←بخش ۲۹هست میزان عبارت از معیار←بخش ۳۰ز ابتدای حدوث خود انسان←بخش ۳۱آخرت جنّت است یا نار است←بخش ۳۲کامل افتد چو جوهر انسان←بخش ۳۳سبب اختلاف در ادیان←بخش ۳۴مهبط وحی، مصطفی فرمود←بخش ۳۵چونکه ایمان و کفر اقسام است←بخش ۳۶ذکر مستضعفین در استثنا←بخش ۳۷هست بر فسق، حمل کفر سزای←بخش ۳۸ای نوازندهٔ دل رنجور←بخش ۳۹سر همّت فشانیی که بجاست←بخش ۴۰یاد می آیدم ز عهد پدر←
۱ از ۲صفحهٔ بعد ←