→ دیوان اشعارخاقانی
خاقانی
قطعات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۴۱ - در ذم بی‌هنرانگر نشستی ورای خاقانی←شمارهٔ ۴۲ای عماد الدین ای صدر زمان←شمارهٔ ۴۳ - در مدح نظام الملک قوام الدینایا نظام ممالک قوام روی زمین←شمارهٔ ۴۴ - در ذم غرور به مالمشو خاقانیا مغرور دولت←شمارهٔ ۴۵گرچه خاقانی از اصحاب فروتر بنشست←شمارهٔ ۴۶ - در عزلتشاکرم از عزلتی که فاقه و فقر است←شمارهٔ ۴۷ - در موعظه و نصیحتهم چنین فرد باش خاقانی←شمارهٔ ۴۸من آن خاقانی دریا ضمیرم←شمارهٔ ۴۹قبلهٔ ابدال قلهٔ سبلان دان←شمارهٔ ۵۰ - در حکمتای فتی فتوی غدرت ندهم←شمارهٔ ۵۱ - در مدح صفوة الدین مادر اخستانای شاه بانوی ایران به هفت جد←شمارهٔ ۵۲تا به غربت فتاد خاقانی←شمارهٔ ۵۳دارِ عزلت گزید خاقانی←شمارهٔ ۵۴زیان تو در سود دانستن است←شمارهٔ ۵۵مرغکی را وقت کشتن می‌دوانید ابلهی←شمارهٔ ۵۶ - در مدح جمال الدین موصلی وزیرخاقانی بلند سخن در جهان منم←شمارهٔ ۵۷ - در مرثیهٔ منوچهر شروان شاهآب حیوان مجوی خاقانی←شمارهٔ ۵۸ - در حماسهمن که خاقانیم عزیز حقم←شمارهٔ ۵۹ - در وصول ده شتر از امیر الحاجمیر چون هفت بیت من خوانده است←شمارهٔ ۶۰به ماه چارده می‌ماند آن بت←شمارهٔ ۶۱ - در علم و جهلنسبت از علم گیر خاقانی←شمارهٔ ۶۲مرد مسافر حدیث خانه کو گوید←شمارهٔ ۶۳هر سال اگر غلام خاقان←شمارهٔ ۶۴ - فیلسوف اجل افضل الدین ساوی این قطعه را در آنوقت که خاقانی به رسالت سلطان ارسلان رفته بود بدو فرستادکسی که از پس احمد روا بود مرسل←شمارهٔ ۶۵گنج دانش توراست خاقانی←شمارهٔ ۶۶شکر انعام پادشا گفتن←شمارهٔ ۶۷وبالت نه از سر نهفتن درست←شمارهٔ ۶۸ - در طلب جایزهصاحبا نو به نو تحیت من←شمارهٔ ۶۹ - در مدح نظام الملک قوام الدینکسرای عهد بین که در ایوان نو نشست←شمارهٔ ۷۰ - در نکوهش مقلدانخاقانی آن کسان که طریق تو می‌روند←شمارهٔ ۷۱ - در توصیف قصر صفوة الدین بانوی منوچهر شروان شاهحبذا قصر شمسهٔ ملکات←شمارهٔ ۷۲خاقانیا قبول و رد از کردگار دان←شمارهٔ ۷۳خاقانیا چو آب رخت رفت در سال←شمارهٔ ۷۴ - در مدح پهلوان جهانسلام من که رساند به پهلوان جهان←شمارهٔ ۷۵ - در صفت میر گشتاسب مطربنظیر سعد اکبر میرگشتاسب←شمارهٔ ۷۶ - در مدح شروان شاهشاها معظّما ملکُ‌الشّرق خسروا←شمارهٔ ۷۷ - در استغناء طبع خویشنه معن زائده دانم نه حاتم طائی←شمارهٔ ۷۸خطی مجهول دیدم در مدینه←شمارهٔ ۷۹ - در نصیحتخاقانیا به دولت ایام دل منه←شمارهٔ ۸۰خاقانی از حدیث زمانه زبان ببست←