→ دیوان اشعار فارسیامیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی
مقطعات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱ز آشنایان آن قدر رنج و الم دیدم که نیست←شمارهٔ ۲صحت ار خواهی مکن میل طعام←شمارهٔ ۳هر که او راست گشت و روشن دل←شمارهٔ ۴توکل هر که سازد پیشه خویش←شمارهٔ ۵درین منزلگه فانی شهان را←شمارهٔ ۶هر کرا گفتی انیس و ساختی مأیوس طبع←شمارهٔ ۷تتبع کردن فانی در اشعار←شمارهٔ ۸ای فلان سوختی خلایق را←شمارهٔ ۹جوانمرد از کرم مفلس نگردد←شمارهٔ ۱۰به نزد عقل ز حیوان کم است انسانی←شمارهٔ ۱۱هست عاشق به نمودار چو خاک←شمارهٔ ۱۲دشمنت گر حسود شد نیک است←شمارهٔ ۱۳گر کسی یار موافق دارد ای دل باک نیست←شمارهٔ ۱۴کتاب آن کس که از کس عاریت جست←شمارهٔ ۱۵یا رب چه بناست اینکه باشد←شمارهٔ ۱۶خوش آنکو اندرین دیر مخالف←شمارهٔ ۱۷نکوئی با بدان کمتر کن اما←شمارهٔ ۱۸از عوام تیره پر حرص دنیا دور باش←شمارهٔ ۱۹بلبلا مشعوف عشق گل مشو←شمارهٔ ۲۰کاتبی کز نقطه‌ای بی‌جا گهش←شمارهٔ ۲۱چو عالم از پی بالا نشستن←شمارهٔ ۲۲سرائی دهر که هر لحظه کاروان دگر←شمارهٔ ۲۳ز حوض ماهیان دزدند ماهی←شمارهٔ ۲۴صحبت شاه را چو آتش دان←شمارهٔ ۲۵معنی شیرین و رنگینم به ترکی بیحد است←شمارهٔ ۲۶دلا در دور گردون گوشه ای گیر←شمارهٔ ۲۷چو عزت بایدت ترک طمع کن←شمارهٔ ۲۸فانیا گر شادیت باید طمع بگسل ز خلق←شمارهٔ ۲۹ز نظم نکته را نان سلف هست←شمارهٔ ۳۰هر آنکه از همه اشخاص پر مشقت دهر←