خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تجلی بر نمی تابی، ز بی تابی چه سود اینجاکه موسی هم تمنا کرد و خود را آزمود اینجا
۲
درین مجلس چه طرفی کس ز عشرت می تواند بستکه در پیمانه می شور است از چشم حسود اینجا
۳
غمش را از عدم با خود دل ما در وجود آورددر آنجا زخم را بستیم و خون او گشود اینجا
۴
بود در ماتم لب تشنگان، دریای نیل است اینکه چون فیروزه گوهر از صدف خیزد کبود اینجا
صفحهٔ ۱ از ۲