خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگاه باغبانم، می‌پرستم لاله و گل راکنم چون موی پیغمبر زیارت شاخ سنبل را
۲
پر از گل دامن خود را ز فیض خرقه می‌بینمچو طاووسان کنم چتر خود این دامان پرگل را
۳
به گلشن دام زلف و سرمهٔ چشمش ز صیادییکی بلبل گرفت و دیگری آواز بلبل را
۴
عنان پایداری چون ز کف شوق فنا گیردکند چون موج با سیل بهاری همسفر پل را
صفحهٔ ۱ از ۲