خلوتی با سعدی
بخش ۷ - حکایت در معنی بیداری از خواب غفلت
باب نهم در توبه و راه صواب
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فرو رفت جم را یکی نازنینکفن کرد چون کرمش ابریشمین
۲
به دخمه برآمد پس از چند روزکه بر وی بگرید به زاری و سوز
۳
چو پوسیده دیدش حریرین کفنبه فکرت چنین گفت با خویشتن
۴
من از کرم برکنده بودم به زوربکندند از او باز کرمان گور
صفحهٔ ۱ از ۳