خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فلک با بخت من دائم به کین استکه با من بخت و دوران هم به کین است
۲
گهم خواند جهان گاهی براندجهان گاهی چنان گاهی چنین است
۳
که می‌داند که خشت هر سراییکدامین سروقد نازنین است
۴
ز خاک شاهدی روییده باشدبه هر بستان که برگ یاسمین است
صفحهٔ ۱ از ۲