خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسیار سالها به سر خاک ما رودکاین آب چشمه آید و باد صبا رود
۲
این پنج روزه مهلت ایام، آدمیبر خاک دیگران به تکبر چرا رود؟
۳
ای دوست بر جنازهٔ دشمن چو بگذریشادی مکن که با تو همین ماجرا رود
۴
دامن کشان که می‌رود امروز بر زمینفردا غبار کالبدش در هوا رود
صفحهٔ ۱ از ۳