خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز زلفت زنده می‌دارد صبا انفاس عیسی راز رویت می‌کند روشن خیالت چشم موسی را
۲
سحرگه عزم بستان کن صبوحی در گلستان کنبه بلبل می‌برد از گل صبا صد گونه بشری را
۳
کسی با شوق روحانی نخواهد ذوق جسمانیبرای گلبن وصلش رها کن من و سلوی را
۴
گر از پرده برون آیی و ما را روی بنماییبسوزی خرقهٔ دعوی بیابی نور معنی را
صفحهٔ ۱ از ۳