خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دلم بنشسته‌ای بیرون میانی برون آی از دلم در خون میا
۲
چون ز دل بیرون نمی‌آیی دمیهر زمان در دیده دیگرگون میا
۳
چون کست یک ذره هرگز پی نبردتو به یک یک ذره بوقلمون میا
۴
غصه‌ای باشد که چون تو گوهریآید از دریا برون بیرون میا
صفحهٔ ۱ از ۳