خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روز و شب چون غافلی از روز و شبکی کنی از سر روز و شب طرب
۲
روی او چون پرتو افکند اینت روززلف او چون سایه انداخت اینت شب
۳
گه کند این پرتو آن سایه نهانگه کند این سایه آن پرتو طلب
۴
صد هزاران محو در اثبات هستصد هزار اثبات در محو ای عجب
صفحهٔ ۱ از ۵