خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا درین زندان فانی زندگانی باشدتکنج عزلت گیر تا گنج معانی باشدت
۲
این جهان را ترک کن تا چون گذشتی زین جهاناین جهانت گر نباشد آن جهانی باشدت
۳
کام و ناکام این زمان در کام خود درهم شکنتا به کام خویش فردا کامرانی باشدت
۴
روزکی چندی چو مردان صبر کن در رنج و غمتا که بعداز رنج گنج شایگانی باشدت
صفحهٔ ۱ از ۳