خلوتی با اثیر اخسیکتی
شمارهٔ ۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تهمت اشکم چو پیدا می‌شودعشق رخ پوشیده رسوا می‌شود
۲
زودش اندر خاک پنهان می‌کندآن نشان بر هرکه پیدا می‌شود
۳
هر شب از بس دُر که بارد چشم مندامن آفاق دریا می‌شود
۴
گه گهی صبرم بدادی یاوریآه که اکنون رشته یکتا می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲