خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه آمد به سوی خانه ماخواند شه‌بیت آستانه ما
۲
ساز عشاق ما نوای تو شداین بود تا ابد ترانه ما!
۳
بس که مجنون وادی عشقیمگشت عالم پر از فسانه ما
۴
جز پریشانی کس نمی‌فهمدیک سر مو زبان شانه ما
صفحهٔ ۱ از ۳