خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه رنگ و بو دلیل و شاهد روی گل استلیک اندر روی گل پیرایه ز آه بلبل است
۲
ساز عیشی نیست اندر بزم امکان دم به دماز شکست رنگ مینای دلم را قل‌قل است
۳
سرنوشتم شد ز دیوان قضا آشفتگیخامه تصویر من گویا که تار سنبل است
۴
نرگس بی‌باک او میخانه دارد در بغلمستی چشمش نه از کیفیت جام مل است
صفحهٔ ۱ از ۲