خلوتی با میرزاده عشقی
شمارهٔ ۲ - در وصف طبیعت و ذکری از سید ضیاء الدین طباطبائی
غزلیات و قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو این منظومهٔ آفاق، سرتاسر مُنَظَّم شدهمانا فارغ آفاق‌آفرین، از نظمِ عالم شد
۲
روان فرمود از انوار أنجُم، بر زمین روحیکه آخر رشته‌ای زان روح، ارواحِ مُکَرَّم شد
۳
بدان روحِ عمومی، سایه‌ای از پرتوِ یزداننخستین مرتبت آن روح، اندر قُلزُم و یم شد
۴
پس از تولیدِ اجسامِ نباتی، در بُنِ دریادرون ابر رفت و بر زمین بنشست و شبنم شد
صفحهٔ ۱ از ۸