خلوتی با ادیب صابر
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر باده با مشافههٔ دوستان خوش استجای چمانه بر چمن بوستان خوش است
۲
گل‌های بوستان چو رخ دوستان ماستپس بوستان ما ز رخ دوستان خوش است
۳
گیتی جوان شد از سر و پیری گرفت میمجلس به زیر سایهٔ سرو جوان خوش است
۴
هم ابر دُرفِشان شد و هم باغ گل‌فشاناین گلفشان به صحبت این دُرفِشان خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲