خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بانگ نی می برد ز هوش مرامی دهد می ز راه گوش مرا
۲
ناله نای تا حریم وصالمی برد بر کنار و دوش مرا
۳
مادرم نای و من چو طفل رضیعصوت او می کند خموش مرا
۴
نخل نخلست نای پنداریمی چشاند به نیش نوش مرا
صفحهٔ ۱ از ۳