خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در خور اگر نییم می لعل فام راای کاش تر کنند به بویی مشام را
۲
بر قدر زخم مرهم لایی نمی دهندزان می که طعم و بوش گزد مغز و کام را
۳
بر بام ما دریغ نپایید هفته ییماهی که او تمام کند ناتمام را
۴
کس جذبه ای به کار دل ما نمی کندتا چند سر به حلقه درآریم دام را
صفحهٔ ۱ از ۳