خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس است شمع قناعت چون مسکن ما راچرا بمهر بود چشم روزن ما را
۲
کشید خجلت بی برگی از خزان چندانکه کرد آب عرق سبز گلشن ما را
۳
سیاه باد رخ مفلسی بهر دو جهانکه ناامید ز ما کرد رهزن ما را
۴
زخلق یاوری هم شده است رسم قدیممگر بباد دهد برق خرمن ما را
صفحهٔ ۱ از ۳