خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۲ - در مرگ یوسف نامی سرود
ماده تاریخ
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
«یوسف » مصر نکویی، از جهانرفت و، چشم عالمی گرینده است
۲
حلقه در گوش نوازشهای اوستنام حاتم در جهان تازنده است
۳
هرکجا آزاده مردی در جهانهست، از جان و دل او را بنده است
۴
کهنه گرگ روزگار بی وفاکم چنین «یوسف » بچاه افگنده است
صفحهٔ ۱ از ۲