خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱ - سپاس یزدان
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سزاوار شکر آفریننده ییستکه هر قطره از وی دل زنده ییست
۲
زبان در دهن غنچه فکر اوستسخن در نفس سبحه ذکر اوست
۳
ز سرچشمه حکمتش خورده آبکدوی فلک، نرگس آفتاب
۴
ز بس هست بحر عطایش فراخسبو پر کند غنچه از جوی شاخ
صفحهٔ ۱ از ۱۴