خلوتی با افسر کرمانی
شمارهٔ ۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرم دلی که کشته تیغ جفای توستخرم تر آن که زنده مهر و وفای توست
۲
اینک دلی شکسته و جانی گداخته،از ما اگر قبول کنی، از برای توست
۳
دل را که بر هوای بزرگی و فرّ و جاهپرداختم ز غیر، که این خانه جای توست
۴
حور و قصور و جنت و تسنیم و سلسبیلدر نزد عارفان، همه عکس بقای توست
صفحهٔ ۱ از ۲