خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۷
شوقیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر در جلوه می‌آری سمند باد جولان رابفرما تا فرو روبم به مژگان خاک میدان را
۲
مکن عیب تهی‌دستان که در بازار سرمستانگدا باشد که بفروشد به جامی ملک سلطان را
۳
چرا از کعبه برگردم که گر خاری بود در رهبرآرم آه و در یک دم بسوزانم مغیلان را
۴
اگر همچون خضر خواهی که دایم زنده‌دل باشیروان در پای جانان ریز اگر دستت دهد جان را
صفحهٔ ۱ از ۳