خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۹
شوقیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلال مشربم از لفظ آبدار خودستنثار گوهرم از کلک دُر نثار خودست
۲
من ارچه بنده ی شاهم امیر خوشتنمکه هر که فرض کنی شاه و شهریار خودست
۳
اگر حدیث ملوک از زبان تیغ بودمرا ز تیغ زبان سخن گزار خودست
۴
نظر بقلّت مالم مکن که نازش منبمطمع نظر و طبع کان یسار خودست
صفحهٔ ۱ از ۴