خلوتی با وفایی مهابادی
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ترک خطا، ماه ختن، سرو دل آرابر سوخته ی خویش ببخشای خدا را
۲
در هر شکن افتاده هزاران چو دل مامشکن دل ما، شانه مزن زلف دو تا را
۳
سودازده ی زلف توم، مرحمتی کنصد نیش به جان است از این مار دو تا را
۴
از باد غبار در تو صد گله دارمکین سرمه سلامی نکند دیده ی ما را
صفحهٔ ۱ از ۲