خلوتی با وفایی شوشتری
شمارهٔ ۴۰ - تجدید مطلع
مدایح و مراثی
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواهد اگر، به جلوه آن روی منوّر آوردآینه ی جمال خورشید مکدّر آورد
۲
جز رخ و زلف و قامت معتدلش در این جهانکس نشنیده سرو را، سنبل و گل بر آورد
۳
برگذرد، به هر زمین با قد و قامتی چنینتا به قیامت از زمین سرو و صنوبر آورد
۴
گیسوی چون کمندش افکنده زدوش تا کمرتا به کمند و بند خورشید به چنبر آورد
صفحهٔ ۱ از ۵