خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بازم از نو خم ابروی کسی در نظر استسلخ ماه دگر و غرهٔ ماه دگر است
۲
آن‌که در باغ دلم ریشه فرو برده ز نوگرچه نوخیز نهالیست ، سراپا ثمر است
۳
طوطی ما که به غیر از قفس تنگ ندیداین زمان بال‌فشان بر سر تُنگ شکر است
۴
بشتابید و به مجروح کهن مژده بریدکه طبیب آمد و در چارهٔ ریش جگر است
صفحهٔ ۱ از ۲