خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۰ - مثنوی از برای گرمای تابستان گفته
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دم صبح کز تابش آفتابجهان گشت همچون تنور کباب
۲
هوا سوخت از گرمی مرز و بومنسیم صبا گشت باد سموم
۳
شد از مرکز خاک آتش بلندپرید از زمین سایه همچون سپند
۴
چنان طبع کافور گردید گرمکه شد پشت آئینه چون موم نرم
صفحهٔ ۱ از ۸