خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۱۷
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینمنباشد دور اگر گویم نشد آن نازنین پیدا!
۲
مشو بیهوده بر روی زمین، جویای آسایشکه این گم گشته، چون گنج است در زیرزمین پیدا
۳
قدح کف می گشاید تا رسد دستش به گلبرگیچو مینا را شود شاخ گلی از آستین پیدا
صفحهٔ ۱ از ۱