خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۳
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در مزبله کرمکی سحرگاهدر سینه فکند غلغل آه
۲
فیضی طلبید ازین کهن‌کاختا لب شودش به شکر گستاخ
۳
ناگه ز فراز فضله‌ای ریختکز یک نفسش به شکر آمیخت
۴
در وجد فتاد و مست و مدهوشتنگ آمد بر بساطش آغوش
صفحهٔ ۱ از ۹