خلوتی با صوفی محمد هروی
شمارهٔ ۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که عید صیام است و باز فصل بهارغم زمانه بدل کن به باده گلنار
۲
چو دهر حادثه زای است و عمر مستعجلاگر تو مست نباشی چرا شوی هشیار
۳
سبوی باده به دست آر با پری روییچه مانده ای تو گرفتار جبه و دستار
۴
خمار باده لعل لبان او دارمدرین خمار تو ساقی صراحیی زخم آر
صفحهٔ ۱ از ۲