خلوتی با صوفی محمد هروی
شمارهٔ ۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که دیوانه آن سلسله موی توامجان به لب آمده در آرزوی روی توام
۲
نظری بر من دیوانه کن ای حور لقاکین زمان همچو پری زنده من از بوی توام
۳
ناوک غمزه رسد تا بدل از ترک دو چشمدر تمنای کمانخانه ابروی توام
۴
مرده در خاک چو بیچاره نهم سر بر خشتهمچنان میل دل خسته بود سوی توام
صفحهٔ ۱ از ۲