خلوتی با صوفی محمد هروی
بخش ۱۰ - نامه سیم
ده نامه
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دید چو اندر غم دل مضطرشخادمه این گفت و برفت از برش
۲
چون که شنید این سخن آن دلفگارقطع طمع دید ز رخسار یار
۳
ناله او تا به ثریا رسیدراست چو مرغی به قفس می طپید
۴
درد دلش هر نفس افزون شدهدیده اش از گریه چو جیحون شده
صفحهٔ ۱ از ۵