خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کم شانه می زن ای صنم آن طره پرتاب رااز آشیان بیرون مکن مرغ دل بی تاب را
۲
خاک وجود عاشقان برباد خودکامی مدهای ترک آتش خوبگیر از تشنه کامان آب را
۳
زنجیر شیران کرده ای هر تاری از گیسوی خودپرداختی از جنسِ خود ، ای شیر شکر ، قاب را
۴
محرابیان ابرویت اندر صلوة دایمندبگذار بر اهل ریا این منبر و محراب را
صفحهٔ ۱ از ۳