خلوتی با سام میرزا صفوی
۱۷۳- عبدی بیک
صحیفهٔ سوم در ذکر وزرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بزرگ زاده های شیراز است در امانت و دیانت و راست قلمی در این قلمرو بی شریک و انباز، مدتی است که در دفترخانه همایون به استیفای دفتر خاصه شریفه سرافراز است فی الواقع که تا مفرد نویس قضا و قدر جمع و خرج افراد بشر را حسب المفصل به تنقیح داده همچون او جوانی محسوب و هنرمند بگوشواره ظهور و میزان دهور و مرور نیاورده خصوصا در شعر ید بیضا دارد و خیال انگیزی او در مثنوی بسیار نازک و پر چاشنی واقع شده تخلص او نویدی است در صغر سن، کتاب جام و جمشید گفته این چند بیت در صفت حسن از آن کتاب است :
۲
دهانش را صفت چون حد من نیستچه گویم چون در آن جای سخن نیست
۳
بسان آب حیوان ناپدیدارنگشته خضرهم از وی خبردار
۴
بود مویی بر اندامش کمر نامچه گفتم، مو، کجا بودش بر اندام
صفحهٔ ۱ از ۳