خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۳۵ - در مدح جلال‌الدین هوشنگ شاه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو چشم مست تو بیمار گشته‌ام ز خماربرای دفع حمارم سبوی می ز خم آر
۲
مرا ز نار فراق تو در دل آسیب استبیار باده مگر شود به شربت نار
۳
مدام تلخ چشاند حریف را ساقیکه نیش نوش گوارد ز یار شیرین کار
۴
چو ساکنان در دیر درد خوار شدیمبه پای خم بنشینیم همچو دُردی خوار
صفحهٔ ۱ از ۱۳