خلوتی با صفی علیشاه
۵- آیات ۱۳ تا ۱۴
۲۹- سوره العنکبوت
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وَ لَیَحْمِلُنَّ أَثْقٰالَهُمْ وَ أَثْقٰالاً مَعَ أَثْقٰالِهِمْ وَ لَیُسْئَلُنَّ یَوْمَ اَلْقِیٰامَةِ عَمّٰا کٰانُوا یَفْتَرُونَ (۱۳) وَ لَقَدْ أَرْسَلْنٰا نُوحاً إِلیٰ قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِیهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلاّٰ خَمْسِینَ عٰاماً فَأَخَذَهُمُ اَلطُّوفٰانُ وَ هُمْ ظٰالِمُونَ (۱۴)
۲
و هر آینه بر می‌دارند البته بارهای گناهانشان را و بارهای گناهی یا بارهای گناهشان و هر آینه پرسیده می‌شوند روز قیامت از آنچه بودند که افترا می‌بستند (۱۳) و بتحقیق فرستادیم نوح را بسوی قومش پس درنگ کرد در ایشان هزار سال جز پنجاه سال پس گرفت ایشان را طوفان و ایشان بودند ستمکاران (۱۴)
۳
بلکه وزر خویش و وزر دیگرانباز بردارند پیدا و نهان
۴
در قیامت باز پرسیده شوندزآنچه می بافند بر هم ناپسند
صفحهٔ ۱ از ۲