خلوتی با حافظ
شمارهٔ ۵۷
اشعار منتسب
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مدتی شد کآتش سودای تو در جان ماستزآن تمنایی که دایم در دل ویران ماست
۲
مردم چشمم به خوناب جگر غرقند از آنچشمهٔ مهر رخش در سینهٔ نالان ماست
۳
آب حیوان قطره‌ای زآن لعل همچون شکر استقرص خور عکسی ز روی آن مه تابان ماست
۴
تا نفحت فیه من روحی شنیدم شد یقینبر من این معنی که ما زآن وی و او زان ماست
صفحهٔ ۱ از ۲