خلوتی با صفی علیشاه
۲- آیات ۱۰ تا ۱۲
۳۶- سوره یس
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وَ سَوٰاءٌ عَلَیْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لاٰ یُؤْمِنُونَ (۱۰) إِنَّمٰا تُنْذِرُ مَنِ اِتَّبَعَ اَلذِّکْرَ وَ خَشِیَ اَلرَّحْمٰنَ بِالْغَیْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَ أَجْرٍ کَرِیمٍ (۱۱) إِنّٰا نَحْنُ نُحْیِ اَلْمَوْتیٰ وَ نَکْتُبُ مٰا قَدَّمُوا وَ آثٰارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْ‌ءٍ أَحْصَیْنٰاهُ فِی إِمٰامٍ مُبِینٍ (۱۲)
۲
و یکسانست بر ایشان خواه بیم داده باشی ایشان را و خواه بیم نداده باشی ایشان را ایمان نمی‌آورند (۱۰) جز این نیست که بیم می‌دهی کسی را که پیروی کند ذکر یعنی قرآن را و بترسد از خدای بخشنده در نهان پس مژده ده او را بآمرزش و پاداش خوب (۱۱) بدرستی که ما زنده می‌سازیم مردگان را و می‌نویسیم آنچه را پیش فرستاده‌اند و اثرهاشان را و همه چیز ضبط کردیم آن را در مقتدای بیان‌کننده (۱۲)
۳
پس بود یک سان بر آنها ای همیمگر دهی یا ندهی ایشان را تو بیم
۴
هیچ بر آیات ایشان نگروندنه ز انذار و نه از گفتار و پند
صفحهٔ ۱ از ۴