خلوتی با صفی علیشاه
۸- آیات ۴۱ تا ۴۴
۳۸- سوره ص
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وَ اُذْکُرْ عَبْدَنٰا أَیُّوبَ إِذْ نٰادیٰ رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ اَلشَّیْطٰانُ بِنُصْبٍ وَ عَذٰابٍ (۴۱) اُرْکُضْ بِرِجْلِکَ هٰذٰا مُغْتَسَلٌ بٰارِدٌ وَ شَرٰابٌ (۴۲) وَ وَهَبْنٰا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنّٰا وَ ذِکْریٰ لِأُولِی اَلْأَلْبٰابِ (۴۳) وَ خُذْ بِیَدِکَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَ لاٰ تَحْنَثْ إِنّٰا وَجَدْنٰاهُ صٰابِراً نِعْمَ اَلْعَبْدُ إِنَّهُ أَوّٰابٌ (۴۴)
۲
و یاد کن بندۀ ما ایوب را هنگامی که خواند پروردگارش را که مس کرد مرا شیطان برنجی و آزاری (۴۱) بزن پایت را بزمین این چشمه‌ایست بجهت شستشوی سرد است و آشامیدن (۴۲) و بخشیدیم او را کسانش را و مثلشان را با ایشان رحمتی از ما و پندی مر صاحبان خردها را (۴۳) و بگیر بدستت دسته پس بزن بآن و خلاف سوگند مکن بدرستی که ما یافتیم او را شکیبا خوب بنده بود بدرستی که او بود رجوع‌کننده (۴۴)
۳
« در بیان قصۀ حضرت ایوب(ع) »
۴
عبد ما ایوب را آور به یادچون بخواند او رب خود را ز اعتماد
صفحهٔ ۱ از ۷