خلوتی با صفی علیشاه
۳- آیات ۳۳ تا ۴۲
۸۰- سوره عبس
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فَإِذٰا جٰاءَتِ اَلصَّاخَّةُ (۳۳) یَوْمَ یَفِرُّ اَلْمَرْءُ مِنْ أَخِیهِ (۳۴) وَ أُمِّهِ وَ أَبِیهِ (۳۵) وَ صٰاحِبَتِهِ وَ بَنِیهِ (۳۶) لِکُلِّ اِمْرِئٍ مِنْهُمْ یَوْمَئِذٍ شَأْنٌ یُغْنِیهِ (۳۷) وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ (۳۸) ضٰاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ (۳۹) وَ وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ عَلَیْهٰا غَبَرَةٌ (۴۰) تَرْهَقُهٰا قَتَرَةٌ (۴۱) أُولٰئِکَ هُمُ اَلْکَفَرَةُ اَلْفَجَرَةُ (۴۲)
۲
پس چون آید فریاد گوش کر کننده (۳۳) روزی که گریزد مرد از برادرش (۳۴) و مادرش و پدرش (۳۵) و زنش و پسرش (۳۶) هر مردی را از ایشان روزی چنین کاریست که مشغول دارد او را (۳۷) رویهائیست روز چنین درخشان (۳۸) خندان و فرحناک (۳۹) و رویهائیست روز چنین بر آنهاست گرد کدورت (۴۰) فرو گیرد آنها را تیرگی (۴۱) آن گروه‌اند آنهایی که کافران بدکارند (۴۲)
۳
پس چو آمد صآخة یعنی بلندصیحه ای کآن را خلایق بشنوند
۴
روزی آنکه مرد بگریزد به سراز برادر هم ز مادر وز پدر
صفحهٔ ۱ از ۴