خلوتی با صفی علیشاه
۱- آیات ۱ تا ۸
۹۹- سوره الزّلزله
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسم االله الرحمن الرحیم
۲
إِذٰا زُلْزِلَتِ اَلْأَرْضُ زِلْزٰالَهٰا (۱) وَ أَخْرَجَتِ اَلْأَرْضُ أَثْقٰالَهٰا (۲) وَ قٰالَ اَلْإِنْسٰانُ مٰا لَهٰا (۳) یَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبٰارَهٰا (۴) بِأَنَّ رَبَّکَ أَوْحیٰ لَهٰا (۵) یَوْمَئِذٍ یَصْدُرُ اَلنّٰاسُ أَشْتٰاتاً لِیُرَوْا أَعْمٰالَهُمْ (۶) فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرَهُ (۷) وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یَرَهُ (۸)
۳
بنام خداوند بخشاینده مهربان
۴
چون بزلزله در آورده شود زمین زلزله‌اش (۱) و بیرون اندازد زمین بارهایش را (۲) و گوید انسان چیست مر آن را (۳) روز چنین می‌گوید خبرهایش را (۴) به اینکه پروردگارت وحی کرد برای او (۵) روز چنین باز گردند مردمان پراکندگان تا نموده شود کردارشان (۶) پس کسی که کند مقدار ذره نیکی خواهد دید آن را (۷) و کسی که کند مقدار ذره بدی خواهد دید آن را (۸)
صفحهٔ ۱ از ۷