خلوتی با ساغر کنگاوری
شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گه سوی کعبه گاه به دیر است رو مراشوق لقای دوست کشد کو به کو مرا
۲
آسوده از طلب ننشینم به راه عشقتا قوتی‌ست در قدم جست‌وجو مرا
۳
من آرزوی وصل تو دارم تمام عمردانم که عاقبت کشد این آرزو مرا
۴
کو فرصتی که شرح غم دل کنم به یارقرب رقیب بسته لب از گفت‌وگو مرا
صفحهٔ ۱ از ۳