خلوتی با علی اشتری
بخش ۴ - بید و ماه
ستارهٔ سحری
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز آمد شام، از بام سپهرماه خندد بر گل و سوسن به مهر
۲
از فراز شاخه شمشاد و سیبدر چمن افتاده نوری دلفریب
۳
خوش هوائی، خوش نسیمی، خوش مهیخاصه در دامان کوهی، در دهی
۴
باز دیدم، اوفتاده در چمننور ماه و سایه بید کهن
صفحهٔ ۱ از ۴