خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمالت بر سر خوبی کلاهستبنامیزد نه رویست آن که ماهست
۲
تویی کز زلف و رخ در عالم حسنترا هم نیم شب هم چاشتگاهست
۳
بسا خرمن که آتش در زدی باشهنوزت آب خوبی زیر کاهست
۴
پی عهدت نیاید جز در آن راهکز آنجا تا وفا صد ساله راهست
صفحهٔ ۱ از ۳