خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - در مدح عمادالدین فیروز شاه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز این چه جوانی و جمالست جهان راوین حال که نو گشت زمین را و زمان را
۲
مقدار شب از روز فزون بود بدل شدناقص همه این را شد و زاید همه آن را
۳
هم جمره برآورد فرو برده نفس راهم فاخته بگشاد فروبسته زبان را
۴
در باغ چمن ضامن گل گشت ز بلبلآن روز که آوازه فکندند خزان را
صفحهٔ ۱ از ۱۷