خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
بخش ۴ - در مذمت روزگار
منطق‌العشاق
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان خالیست، من در گوشه زانممروت قحط شد، بی‌توشه زانم
۲
اگر بودی چنان چون بود ازین پیشبزرگی کو بدانستی کم از بیش
۳
چرا بایستمی ده نامه گفتن؟چو خامان درد دل با خامه گفتن؟
۴
کی از ده نامه‌ای نامم برآید؟ز هر بیهوده‌ای کامم بر آید؟
صفحهٔ ۱ از ۲