خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر سحر صد ناله و زاری کنم پیش صباتا ز من پیغامی آرد بر سر کوی شما
۲
باد می‌پیمایم و بر باد عمری می‌دهمورنه بر خاک در تو ره کجا یابد صبا؟
۳
چون ندارم همدمی، با باد می‌گویم سخنچون نیابم مرهمی، از باد می‌جویم شفا
۴
آتش دل چون نمی‌گردد به آب دیده کممی‌دمم بادی بر آتش، تا بَتَر سوزد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲