خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طرهٔ یار پریشان چه خوش استقامت دوست خرامان چه خوش است
۲
خط خوش بر لب جانان چه نکوستسبزه و چشمهٔ حیوان چه خوش است
۳
از می عشق دلی مست و خرابهمچو چشم خوش جانان چه خوش است
۴
در خرابات خراب افتادهعاشق بی سر و سامان چه خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳